Zijn er ook slakken die voor de mens bij consumptie giftig zijn?...

...Bijvoorbeeld en met name; als men een Heesterslak die misschien wat bruin is uitgevallen, aanziet voor een Segrijnslak, loopt men dan risico bij opeten? Er zijn misschien ook nog wel andere slakken die verwarring kunnen opleveren met bijv. een Segrijnslak of een Wijngaardslak (al begrijp ik dat deze laatste beschermd is)? (vraag van Paul de Graauw)

In principe kunnen slakken en tweekleppigen worden gegeten. Dat de Heesterslak giftig zou zijn, terwijl de Segrijnslak en Wijngaardslak dat niet zijn, is dan ook nauwelijks voorstelbaar. En ook de tuinslak wordt door vogels zoals merels en lijsters probleemloos gegeten. Of alle weekdieren ook even lekker zijn, is een tweede.
Maar ..., door hun leefwijze is het mogelijk dat weekdieren uit hun omgeving stoffen tot zich krijgen die bij consumptie wel tot problemen kunnen leiden. Landslakken die voor de mens giftige planten hebben gegeten, kunt u dus beter niet eten. Een manier om dat risico uit te sluiten is om de slakken een paar dagen op sla of havermout te zetten zodat hun darminhoud veilig is. Landslakken die in de handel verkocht worden zijn meestal speciaal gekweekt en kunt u met een gerust hart eten. Veel gegeten soorten zijn Wijngaardslak, Segrijnslak en in Zuid-Europa ook wel de Zandslak. Echter, de Wijngaardslak is beschermd en mag niet in de natuur verzameld worden.

En hoe zit het met zeeschelpen?
Soorten uit de Nederlandse zee die gegeten worden zijn bijvoorbeeld mossel, oester, mesheft, kokkel en alikruik. Vrijwel alle soorten schelpen uit de zee zijn in principe eetbaar nadat ze gekookt zijn. Wilt u zelf schelpen verzamelen en opeten dan zijn enkele waarschuwingen wel op zijn plaats. Af te raden is mariene slakken te eten die aan de kust voorkomen, maar die bij vloed niet onder water komen te zitten.
Ook schelpdieren die in vervuild water leven kunt u beter niet eten. Zo bleken tweekleppigen, zoals mesheften bij de olieramp in Spanje giftig te zijn geworden voor zeevogels. Ook zijn er (week)dieren die bij het voedsel dat ze eten zware metalen, zoals cadmium, kwik en lood, in zich opslaan. Andere dragen soms salmonella of e-colibacterieën. Door het rauw eten van besmette schelpdieren, kunnen maag - en darmklachten ontstaan. Schelpdieren bederven snel, buiten de koeling van maximaal 6º C zijn ze slechts kort houdbaar. Sommige mensen zijn allergisch voor het eiwit van schelpdieren.

Tweekleppigen, met name oesters en mossels, voeden zich door plankton uit het water te filteren. Bepaalde soorten plankton zijn giftig en dit gif hoopt zich dan op in het weekdier. Dit gif kan bestaan uit diverse soorten toxinen, waarvan een enkele tot de dood kan leiden, kijk maar eens op de site http://www.whoi.edu/redtide/illness/illness.html.

In Nederland wordt de handel streng gecontroleerd op vergiftigde weekdieren en is het gevaar voor deze toxinen vrijwel uitgesloten. Dat geldt ook voor een aantal andere landen, maar in tropische gebieden lijkt het onverstandig slakken en weekdieren (abalones, krukels) te eten, zeker wanneer het plankton de zee rood kleurt (de zogenoemde 'red tide').

[ naar boven ]